ရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္

ရံႈးတာကို ေၾကာက္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ျမင္ဘူး

ဆင္းရဲမွာကို ေၾကာက္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မခ်မ္းသာဘူး

ေပးဆပ္လိုက္ရမွာကို ေၾကာက္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မရေတာ့ဘူး

ဘ၀ဆိုတာ ခပ္ၾကီးၾကီး ေလာင္းကစားတစ္ခုပါပဲ

အသိ

ငိုေနတဲ့ အခါ ေခ်ာ့မယ့္သူမရွိဘူး။

ငါ... မ်က္ရည္သုတ္ျပီး ရီတတ္လာတယ္။

ေၾကာက္တဲ့အခါ အနားမွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။

ငါ...သတၱိရွိလာတယ္။

စိတ္ညစ္တဲ့အခါ ေမးမယ့္သူ မရွိဘူး။

ငါ... ေပ်ာ္ရႊင္တတ္လာတယ္။

ပင္ပန္းတဲ့အခါ မွီစရာ ပုခံုးမရွိဘူး။

ငါ... တေယက္တည္းေနတတ္လာတယ္။

ညွိေနတဲ့ ညီမွ်ျခင္း

တည္ျငိမ္တဲ့ရုပ္
မတုန္လႈတ္တဲ့ ေက်ာက္တိုင္လား
ျမင္သူမွာ အံ့ၾသေလာက္၏.....

မုန္တိုင္းေအာက္ လိႈင္းၾကီးအလား
ဟိုဒီအေ၀း ေျပးလႊားေနတဲ့
ဖမ္းရခက္ လႈတ္ခတ္ေနတဲ့
ရင္တြင္းရဲ႕ စိတ္လိႈင္းတံပိုး ......

ဒီႏွစ္ခု ညီမွ်ေအာင္
ဘယ္လိုပင္ ထိန္ညွိလည္း
ညီမွ်ျခင္းရဲ႕ တဘက္မွာ
ထြက္လာတဲ့ အေျဖတစ္ခုက
ဘ၀......... တဲ့လား......

ပ်က္သုန္း

ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္

ထိုင္ေငးကာ ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့

ျဖဴစင္တဲ့ ရင္တြင္းေမတၱာ............

ဘယ္ကိုပဲ ေရာက္ေရာက္

ၾကည္ႏူးဖြယ္ ခံစားမိလည္း

မွန္းဆလို႔ တမ္းတမိတာ..........

ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈ

ေျဖေျဖာက္ဖို႔  သတိမရ

သတိတရတမ္းတမိတာ အရင္ဆံုးပါ...........

အထီးက်န္ ခံစားမႈ

ျဖစ္တည္ခ်ိန္ ရွိခ်င္မိတာ

ေဘးနားက အသံေလးပါ...............

ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရတဲ့

တည္ရွိခဲ့ ရင္တြင္းဆႏၵ

တြယ္တာခဲ့ တိတ္တခုိး

ပ်က္သုန္းတာ ငါ့ဘ၀ပါ..............

မွန္းဆ

သူ ...... လာမယ္ဆိုျပန္ေတာ့

မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနမလား

တာ၀န္ေတြ၀န္းရံတဲ့ အၾကည့္ေလလား

မိတ္ေဆြေဟာင္း၏ ၀မ္းသာလိႈက္လွဲမႈလား

သူ႔ေၾကးမံုျပင္ ဘယ္လိုရွိပါလိမ့္

ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့

ေတြ႔ၾကရဦးမယ္ေပါ့..................

ရင္ခြင္ပိုက္

-->

ငဲ့ညွာမႈ ပတ္လည္၀ိုင္း

ဆုတ္ျပန္ျပီ အေလွ်ာ့ေပးမႈ

ပလံုစီ မဆံုးတဲ့အလုပ္

ကိုယ့္အတြက္ တခုမွမပါ........

ေစတနာ အသိမွတ္ျပဳ

ျမဴမံႈေတာင္ မရွိၾကေလေတာ့

လကၡဏာဆို ေ၀းေ၀းမွာ........

ငိုေနတဲ့ ငါ့ရင္ထဲ

မွန္းဆဘို႔ ငဲ့သူနတၳိ

၀င္ၾကည့္သူ ဗလာျပ

ဘ၀ေပး နားလည္မႈက

ခါးသည္းမႈ ရင္ခြင္ပိုက္......